- Hoşgeldiniz

KAYITLI ÜYE GİRİŞİ

YENİ ÜYELİK

ÖNE ÇIKAN HABERLER

Ana, Baba, Okul, Öğretmen ve Gençler

Ana, Baba, Okul, Öğretmen ve Gençler sitemize 19 Mart 2021 tarihinde eklenmiş ve 0 kişi tarafından ziyaret edilmiş.
1.      ANA-BABA,ÇOCUK

Ailenin çocukla olan ilişkisi doğumdan hemen önce başlayan ve uzun yılları kapsayan bir süreçtir. Çocuk ilk olarak beslenme,korunma,temizlik… vb. ihtiyaçları dolayısıyla aileye bağımlıdır. Bu dönemdeki bu tür ilişkiler çocuğun temel güven duygusu kazanmasındaki en baş sebeplerdir.

Büyüyen çocukla kurulan ana-baba ilişkisinin niteliği çocuğun kişilik özelliklerini büyük ölçüde belirler, Çocuk, ailenin ilgisi ve sevgisi gibi bir takım davranışları sonucunda değişken-çekingen… vb. gibi kişilik özellikleri geliştirir.

Kısaca bir sonuç çıkarmak gerekirse ailenin çocukla olan ilişkisinin yetersizliği, devamsızlığı, niteliği ve yoksunluğu gibi sebeplerden dolayı çocuk duygusal, bilişsel zeka gelişimi, uyum sorunları, cinsel kimlik sorunları gibi alanlarda yetersiz olabilir.

Burada üzerinde durulması gereken bir konuda çocuğun anne babasıyla kurduğu özdeşimdir. Zira çocuk için ebeveynleri birer modeldir. Çocuk ilk olarak annesi ve babasını taklit eder. Daha ilerki yaşlarda ise model almada bir çeşitlilik ve bolluk yaşanır.

Anne ve babanın olmayışı çocuğun tutumlarından tutun cinsel kimliğini kazanmasına değin önemli bir takım sorunları da beraberinde getirebilir. Bu gibi hallerde çocuğun model alacağı kişilerin yer alması gerekir; yani baba yerine dayı,amca… vb. anne yerine hala, teyze… vb. geçebilir.

Buraya dek ilk gelişim dönemindeki çocukla ailesinin ilişkisine kabaca değindik. Peki ya aile tutumları dediğimiz yani farklı aile tutumları nelerdir:

  • Baskıcı ve Otoriter Aileler: Bu tip aileler kuralcı ve katı disiplinci ailelerdir. Anne babadan birisi ya da her ikisinin baskısı altında olan çocuk, nazik, dürüst ve dikkatli olmasına karşın, çekingen başkalarının etkisinde kolay kalabilen, aşırı duyarlı bir yapıya sahip olabilir.
  • Aşırı Hoşgörülü Aileler : Çocuğun isteklerinin kayıtsız ve şartsız kabul edildiği ailelerdir. Çocuklarına boyun eğen anne babalar evde onların egemenliğini kabullenen kişilerdir. Bu tür ailelerde, genelde aşırı bir sevgi ve dengesiz tutumlar hakimdir. Böyle çocuklar, anne babalarına hükmeder ve onlara çok az saygı gösterirler. Genelde doyumsuz, bencil,kural tanımaz kişiler olabilirler Böyle çocuklar, ev içinde ve dışında çok zayıf bir sosyal uyum gösterirler.
  • Dengesiz ve Kararsız Tutumlu Aileler: Anne ve babanın çocuk yetiştirme konusundaki farklı tutumlarının çatışması ve anne veya babanın her an aynı konuda dahi farklı davrandığı ailelerdir. Bu tür ailelerde ki çocuklar dengesiz, tutarsız ve kararsız  tutum sergileyebilirler.,duygusal yönden sorunlu olabilir.
  • Aşırı Koruyucu Tutumlu Aileler: Aile tarafından çocuğa gereğinden fazla kontrol ve özen gösterilmesidir. Bunun sonucu çocuk, diğer kimselere aşırı bağımlı, kendisine güveni olmayan, duygusal kırıklıklara sahip bir kişi olabilir. Bu bağımlılık, çocuğun yaşamı boyunca sürebilir ve yetişkin olduğunda da aynı özen ve korunmayı eşinden bekleyebilir.
  • Güven Verici ve Hoşgörülü Aileler: Anne ve babanın çocuklarına karşı hoşgörü sahibi olmaları,çocukların bazı kısıtlamalar dışında arzularını diledikleri biçimde gerçekleştirmeleri anlamına gelir. Çocuk bu tür aile ortamında sevgi saygı ve teşvik görür. Bireylik hakkı tanınır. Girişimlerine izin verilir. Dolayısıyla çocuk yetişkinliğe tüm bu özellikleri taşır.
  • Reddedici Tutumlu Aileler: Reddetme bir anlamda, çocuğun sağlık hizmetlerini aksatarak, ona düşmanca duygular beslemek şeklinde tanımlanabilir. Bu ortamdaki “istenmeyen çocuk” yardım duygusundan uzak, sinirli, duygusal kırıklıkları olan diğerlerine özellikle kendinden küçük ve zayıflara karşı, düşmanca duygulara sahip bir birey olabilir.
  • Çocuklar Arasında Ayrım Yapan Aileler: Bütün çocuklarını eşit düzeyde sevdiklerini söylemelerine karşın kimi anne babanın bazı çocuklarını daha çok sevdikleri gözlenmektedir. Böyle durumlarda anne babalar, sevdikleri çocukları diğerlerinden ayırarak onları kayırırlar. Aşırı sevgi gören bu çocuklar, daha çok anne babalarıyla oyun oynamayı yeğlerken, akranlarıyla olan ilişkilerinde saldırgan ve baskılı görünüm içindedirler.

Sonuç olarak ana baba tutumları çocuğun kişiliğinin oluşumunda büyük önem taşır ve belirleyicidir. Sevgi temeline dayanan ana baba, çocuk ilişkisinde en önemli nokta şudur; Aile çocuğa nasıl davranırsa  benzer bir davranışı çocuk gösterecektir.

Büyüyen çocuğun yaşamında artık aileden başka etmenlerde ortaya çıkar. Okul yaşamı bunlardan biridir. Bu konuya diğer değişik özellikler de eklenecektir. Bulardan en karakteristik olanı ergenlik dönemidir; diyebiliriz.

Ergenlik dönemine giren çocuğun ailesiyle olan ilişkisi gerek yapı gerekse nitelik bakımından değişiklikler gösterir. Bu dönemde çocuk anne ve babayı adeta terk ederek özgün bir birey olma yolundadır. Kısaca bu dönemdeki çocuğun özellikleri Şunlardır:

  • Ani öfke ve patlamalar
  • Aile ile iletişimde bozulmalar kopmalar.
  • Alınganlık.
  • Ailenin tercih ve inançlarını hor görme ve eleştirme.
  • Ailenin yerine başkaları veya arkadaş gurubunun alması .
  • Ailesinin kendini anlamadığını düşünme.
  • Vücut yapısındaki değişmeler ve karşı cinse ilgi duyma.

Maddelerden de anlaşılacağı gibi model olarak artık aile değil dışındaki nesne ve kişilerdir. Ergen birey artık kendini bir kişilik olarak tanıtıp öyle görünür,Kuşkusuz bu durum çocuğun ileriki dönemi içinde bir belirleyicidir. Bu dönemde aile çocuğa bir birey gibi davranmalı ,onu dinlemeli ve saygıyla yaklaşmalı . Bu sayede kazanan hem çocuk hem de aile olacaktır.

Buraya kadar kabaca aile ve çocuk ilişkilerine değindik özellikle olumsuz davranışlar yönünden konuya eğildik bu bölümde ise olması gerekenler yani olumlu aile tutumlarını sıralayalım:

ANNE VE BABALARIN DİKKAT ETMESİ GEREKEN BAŞLICA NOKTALAR ŞUNLARDIR :

  1. Anne ve baba çocuklarını çok iyi tanımalı bunun için gerekli çaba ve süreyi ayırmalıdırlar.
  2. Anne ve baba çocuğun kardeş ve arkadaşlarından farklı, bağımsız kendine özgü zeka ve kişiliği olan bir birey olduğu gerçeğinden hareket etmelidir. Asla çocuğu başkasıyla kıyaslanmamalıdırlar.
  3. Aile çocuğa doğru yanlışı öğretirken dengeli ,tutarlı ve kararlı olmalıdır.
  4. Anne ve babanın güvenli bir çocuğa sahip olabilmeleri için önce kendilerine sonra birbirlerine ,ardından da çocuğuna güvenmeleri gerekir
  5. Anne ve babanın çocuğunda görmek istediği davranışı önce çocuğa kendilerinin göstermesi gerekir.
  6. Aile çocuktan yaşına ve yeteneğine uygun isteklerde bulunmalı yaşına ve yeteneğine uygun beceriler beklenmelidir.
  7. Aile çocuğa sevgi ve saygı temeline dayanan bir eğitim vermelidir.
  8. Anne ve babalar çocuğa güvenli ve çocuğun kişiliğine saygı duyan özgür bir ortam hazırlamalıdırlar

            Kısaca ana baba çocuğa sevgi veren girişim yeteneği ve özgüvenini kazanabilmesi için onu destekleyen kişiler olmalıdır. Unutulmamalıdır ki çocuk ekilecek bir tarla gibidir.  Bir Atasözünde denildiği gibi “Ne ekersen Onu Biçersin”.

Sitemizdeki Benzer İçerikler

Yorumlar

İsminiz
E-Posta Adresiniz
Yorumunuz
İlgili Terimler :